Letnia kuchnia 2018 - inauguracja

Odkąd powstałą wyspa w letniej kuchni, ze zlewem, ciepłą wodą i wszelkimi wygodami, życie siedliskowe przeniosło się całkowicie do "bawialni". Letnia kuchnia podbiła moje serce. Jeszcze w październiku robiłam w niej przetwory, choć wieczory już były naprawdę chłodne. Jeszcze nie do końca dopieszczona, ale fantastyczna, bo przestronna, praktyczna, nie trzeba latać z mopem i ściereczką do przecierania śladów po pomidorach, buraczkach, bitej śmietanie itp. Gotowanie na "żywym ogniu", wędzenie, wypieki w piecu chlebowym - to jeszcze eksperymenty, ale smaki niepowtarzalne. Pod ręką mam dodatkowo

kuchnię elektryczną, też starą, ale świetnie piecze. Głównie to mój mąż obsługuje wędzarnię, piec, grilla i kuchnię na drewno; on smaży ryby (z naszego stawu), pilnuje pieca podczas pieczenia pizzy, chleba czy potraw jednogrankowych. Zapachy unoszą się po okolicy, głównie za sprawą świeżych warzyw z ogrodu, które są niesamowicie aromatyczne i bardzo smaczne.

Zaczęła nas pasjonować sztuka kulinarna. Otworzyłam się na nowości, wcześniej moja kuchnia zdominowana była potrawami tradycyjnymi.

Ale odnośnie pichcenia przygotuję osobny post.

Tymczasem tyle.
Następny post może o ogrodzie i trudnym lecie 2018?

2018 rok - stara chata - zaległości

Witam po przerwie.

Kontynuacja kroniki siedliska musi być.
Skrótowo, bardzo skrótowo, bo inaczej nie nadrobię zaległości.

Wszystko na opak, bo najpierw wyremontowaliśmy i urządziliśmy dół starej chaty, a dopiero w ub. sezonie wzięliśmy się za rozsypujący się dach.
Mieliśmy farta, prace trwały długo, ale pogoda bezdeszczowa; ostatnie lato było wyjątkowo gorące i bardzo suche, co sprzyjało chyba tylko wymianie dachu.

Czas odpoczynku od remontów:

Stan góry chaty teraz wiosną:

 I opiankowany strych:

Jeszcze wiele przed nami.

Pozdrawiam serdecznie tych, co tu jeszcze zaglądają.

PS. A żeby nie straszyć "starymi" widokami, kilka aktualności z mazurskiego ogrodu budzącego się do życia.

Nasza Doda

Odeszła na drugą stronę tęczy.

Kolorowy zawrót głowy

Pogoda letnia, prace w ogrodzie idą pełną parą.
Nadganiamy. A ponieważ Mazury zawsze w tyle za innymi regionami, podbijam kolory.
Łazikuję w poszukiwaniu barw w przyrodzie, niemniej  z marnym rezultatem, co widać na poniższych kadrach. Niemniej znalazłam sposób by wzmocnić kolorystykę mazurskiej wiosny.
Tu jeszcze nie kwitną śliwy, ani mirabelki, ani szafirki, ani kaczeńce, o magnolii - zapomnijmy, bo przemarza ... itp. - za to mam modre morze w sadzie z cebulicy, kręgi i tu, i tam wonnych fiołków,  kwitną zawilce w lesie, mam też i na siedlisku ... kumkają żaby, świergolą ptaki ... wspaniały czas.

Wieczorem padamy z mężem po codziennej orce w ogrodzie, zatem DOBRANOC życzę.

nasze widoki po horyzont - na pierwszym planie, po prawej, uroczysko, centralnie w tle - Czarny Staw

Nareszcie W I O S N A

A na blogu zima straszy :(
Kochani - nie mam usprawiedliwienia,.
Po botkach nadszedł czas na sandały.
Gleba rozmarzła, natura gwałtownie ożyła, pracy w ogrodzie po kokardkę, a wieczorem człek pada.
Kilka zdjęć, że i na Mazurach się dzieje ...

Zaczęło się od przebiśniegów, oczywiście z dwutygodniowym opóźnieniem do reszty kraju.

Poprzez krokusy do przylaszczek.

Krokusy powoli przekwitają, za to przylaszczki królują - różowe najpiękniejsze.

tu jeszcze w powijakach

Ptaki też poczuły wiosnę, świergolą niemożliwie.

Moje uroczysko jeszcze czeka w kolejce na przegląd pozimowy.

Zachwycam się nieustannie bzem koralowym, który tam wyrósł na zmurszałym pniu wierzby, pień zniknął, a obnażone korzenie bzu wiszą prawie w powietrzu.

Pracują owady:

Teraz czekam na cebulice w sadzie. Mąż systematycznie przez zimę przycinał stare drzewa owocowe, w zeszłym roku było pierwsze bardzo radykalne cięcie, w tym sezonie bardziej kosmetyka. Nagie jeszcze korony prezentują się obiecująco.

Zasiałam już groszek pachnący.

Buziaki kochani.