Kraina lodu

Kochani - serdecznie dziękuję za Wasze życzenia noworoczne, ja również życzę Wam wszystkiego, co w życiu najlepsze, radości codziennych, chwil niezapomnianych, serdecznych uścisków przyjaznych dłoni, ciepłych, czułych ramion najbliższych, ich troski i miłości, spełnienia marzeń ... oby ten cały rok 2018 był najwspanialszy.

Na Mazurach zagościła piękna zima, ale podobno nie na długo, dlatego spieszę się, by podzielić się tymi cudami natury. Jest mroźno i marzną łapki od ganiania z aparatem, ale grzechem byłoby nie utrwalić tej krainy lodu. I choć nie ma słońca ani kolorów, to wszechobecna śnieżna biel i absolutna cisza wokół jest balsamem na serce. Po długiej jesieni i właściwie grudniowej wiośnie nareszcie jest zima, powrót na tory rytmu pór roku niesie nadzieję na wiosnę o czasie. Tymczasem jest błogo, spokojnie, nieśpiesznie ... głęboki wdech-wydech, wciągasz w płuca mroźne powietrze i czujesz, że oddychasz, że żyjesz. I te widoki wokół - zima jest taka piękna !!!

łąka kwietna, w tle wierzby nad naszym stawem Yeti

A skoro karnawał to lukrowane specjały:

hortensja w oszronionym lukrze

niezłomna kobea w karnawałowej odsłonie

Natomiast na początku stycznia było tak:

Pozdrawiam serdecznie
jolanda

Łąka kwietna w lutym i przedwiośnie

Moja mazurska łąka cieszy nawet teraz, choć wiadomo, że z utęsknieniem wyglądam wiosny.
Łąka, ta prawdziwa, zalana, bo nasz dziki Czarny Staw powiększył się kilkakrotnie. Linię brzegową wyznaczają drzewa, a na chwilę obecną drzewa są hen, hen.
Kocham te mazurskie krajobrazy; nie muszę ruszać się z siedliska, by podziwiać coraz to nowe ich oblicze.

Przebiśniegi wychylają się w mocno zaciśniętych jeszcze pąkach, poza tym cisza. No może nie do końca, bo zaczęły się drzeć żurawie. Koniec ciszy absolutnej, która panowała zimą. Niech się drą, chcę wiosny !!

Niestety pogoda nie rozpieszcza. Śniegi puściły, ale wieje arktyczny wiatr, zacina deszcz, a słońca na lekarstwo. Trudno fotografuje się krążącą wokół rzepaku za miedzą zwierzynę.

łosie się właśnie zorientowały i uciekają w las

Później z lasu wyszły sarenki

zdążają na wypas z rzepaku

No i lutowa łąka. Jeszcze cieszy w takiej formie. Ciekawość zżera co będzie się działo z nią dalej, co się samo wysieje, jak nad nią zapanuję, by jedne rośliny nie zdominowały drugich. Co przetrwało?
Kłębi się mnóstwo wątpliwości.

chaber górski

nagietek lekarski

krwawnik

dziewanna

czarnuszka

latria

szałwia powabna

mikołajek

ogólny miszmasz łąkowy

łąkowy mix

Tak patrzę na te wklejone zdjęcia ... mało wiosenny ten post.
Ale mam nadzieję, że następny to będzie kolorowy zawrót głowy.

Na przypieczętowanie - całkiem zimowe serducho.

Wszystkiego dobrego.

PS. Dawno nie było zdjęcia Dody, która generalnie jest warszawianką, ale też lubi wyjeżdżać na Mazury.

 

Łąka kwietna - wrzesień

Ileż można maglować ...
Mały przerywnik - widok mojej łąki po połowie września.

Zdominowana przez kolor różowy - przez kosmosy i ślazówkę, w której nota bene się zakochałam. Białej jest zdecydowanie mniej, akurat ta słabiej kwitnie (?), kosmosy białe w śladowych ilościach, ale zbieram nasiona na przyszły sezon, białej ślazówki też.

Pas łąki jest jednak zbyt wąski, bo o tej porze, gdy jest mniejszy gąszcz, gdy rośliny przekwitają, widoczne zbyt duże prześwity.

Odnośnie kolorystyki - mam czas na przemyślenia w zimowe wieczory, co by tu urozmaicić.
Zobaczymy, jak to się będzie miało w przyszłym sezonie, co przetrwa, jak przetrwa, co się wysieje samo i czy nie w nadmiarze, jak ja tym posteruję ... mnożą się wątpliwości, ale póki co raduję się nią ogromnie, bo nawet zamierające rośliny wyglądają ciekawie.

Systematycznie zbieram nasiona.

Łąka była absolutnie mało absorbująca, jeśli chodzi o pielęgnację. Wypielony pas ziemi po zaoraniu i po wschodach roślin raz, dosłownie jeden raz, dokładnie wypielona. I koniec.

Nagminnym problemem z roślinami na naszym siedlisku jest ich pokładanie się. Kosmosy, ostróżki na prawie trzy metry, zatem trudno się dziwić. W związku z tym mam wiele roślin do przearanżowania, natomiast na łące tego problemu brak. Słabszy kawałek ziemi, nienawożony, kwiaty niższe, nie złamała się żadna roślina, mimo że to miejsce jest najbardziej narażone na wiatry.

Pierwszy sezon łąki kwietnej - porażek brak, poza niewielką ilością mszyc w lipcu na mikołajku i wrotyczu.

Przyszły sezon pokaże co dalej.

 

Uściski ślę i zapraszam na mazurski magiel cd. - wkrótce.

Kompozycje dla Was - trochę letnie, ale już i jesienne.

Kto pamięta takie ustrojstwo, w którym zaaranżowałam kompozycję?

 

 

Ostróżeczka polna na miedzy jeszcze kwitnie i czarnuszka, co powysiewała się, gdzie chciała i teraz spieszy się by zdążyć ...

 



No to pa, pa.